برای اصلاح انسان‏ها مشخص کردن ‏بیماری و پیدا کردن راهکار درمانی مقدم بر هر چیزی است.
🔹اما انسان‏ها یک جوری‏ هستند که دیر قبول‏ می‏کنند بیمارند. این خودش یک بیماری است. اگر به صدام هم بگویند که کارهایت بد است، می‏گوید کارهای خودت بد است کارهای من همه‏اش خوب است. اگر آینه بدهند دست صدام نگاه کند، از قیافه‏اش خیلی خوشش می‏آید. می‏بیند که هر چروکی که در صورتش هست، چه قدر به بجا و زیباست. چون خودش را دوست دارد. عکسش را هم‏ دوست دارد هر چیزی که تعلق به او دارد را دوست دارد.
🔅این محبت انسان به خودش، انسان را بی چاره می‏کند. نمی‏گذارد انسان از خود بینی در بیاید. یعنی با چشمی حقیقت بین به اطرافش و به زندگی‏اش نگاه بکند.
🔹افرای هستند که یک دفعه غضب می‏کنند. اصلاً جای تذکر نمی‏گذارند که انسان بخواهد تذکر بدهد. آنهایشان که خیری در آنها باشد مدتی می‏گذرد تا، آرام آرام ‏به هوش می‏آیند که «ما هم در فلان قضیه تند رفتیم.»
انسان باید نسبت به خودش اینقدر خوش بین نباشد و در برخورد با خود و دیگران انصاف را مراعات کند.