همه امکانات دنیایی برای  اصحاب کهف فراهم بود. از خصّیصین و نزدیکان سلطان بودند و هر کاری ‏می‏ خواستند بکنند یعنی بهره برداری از التذاذات نفسانی برایشان فراهم بود.
🔹اما آن ها این زمینه را رها می‏ کنند؛ این آمادگی امکانات را پشت سر می‏ گذارند و پا روی نفس می‏ گذارند و از خواسته های شهوی و دنیایی چشم پوشی می ‏کنند و به سمت توحید حرکت می‏ کنند؛ این کم نیست.
🔸وقتی که دنیا را کفر و شرک گرفته کسی حرف از خدا بزند خیلی سخت است؛ ما الان با افرادی مواجه هستیم که اهل توحید هستند. اسلام و تشیع را پذیرفتند. اما آن ها با افرادی مواجه بودند که یک‏پارچه مشرک و بت پرست بودند. اما با این حال اصحاب کهف پا روی شرک و بت پرستی نهادند.
🔹خطری که آن‏ ها را تهدید می‏ کرد سخت‏ ترین نوع‏ خطرها بود. اگر سلطان به آن ها دستیابی پیدا می‏ کرد، سخت ترین خطرها از جمله شکنجه، آزار و اذیت خودشان یا وابستگانشان را در پی داشت؛ با این همه حال این ایثار را کردند.
🔸اما ما در راه خدا چگونه می‏ خواهیم ایثار و گذشت کنیم. ما در حداقل‏ ها هم مانده ‏ایم، مثلاً من سحر قبل از اذان بیدار می‏ شوم ، اما حالِ این که از رختخواب بلند شوم بروم و وضو بگیرم را ندارم. این مشکل کجا و مشکلات آن ها کجا؟! غذا را می‏دانم که نباید زیاد بخورم و الا سنگین می‏ شوم با این حال زیاد می خورم و سنگین ‏می‏ شوم و دچار سنگینی در سحر می‏شوم. یا دیر می‏ خوابم، سحر از دستم می ‏رود.
🔹این گذشت هایی را که ‏به نسبت به گذشتِ اصحاب کهف، بسیار کوچک تر است را ما همت نمی‏ کنیم. اینجاست که می ‏بینیم کار ما مشکل است و آن ها استحقاق رشد داشته‏ اند؛
🔸لذا خدای متعال آن ها را افرادی ماندگار کرد تا جایی که طبق روایت  از اصحاب حضرت حجت (علیه السلام) قرار گرفتند.