ما تا زنده هستیم باید برای آیندگان و اولادمان دعا کنیم. هر چه انبیا لطیف ‏تر می‏شدند این مسائل را بیشتر مراعات می‌کردند.
🔹حضرت ابراهیم علیه السلام به مجرد این که امامت را به ایشان ارائه کردند، پرسیدند: «و من ذریتی؟» یعنی آیا به ذریه من هم این فیض عنایت می شود؟
🔸مؤمن هر چقدر ایمانش بالاتر می‏رود در زندگیِ خودش و دیگران منشأ اثر می‏شود.
🔹ما الآن باید برای اولادمان از خدا خوشبختی بخواهیم و دعایشان کنیم. دعایشان کنیم که ابتلائات و سختی‏ها را از آن‏ها دور کند و در معصیت‏ها واقع نشوند. عصمت خدایی آن‏ها را حفظ کند. باید برایشان از خدا عصمت بخواهیم.
اگر یک نفر می‏خواهد فقیه بشود، فقیه شدن به این امکان‏ پذیر نخواهد بود که برود رساله ‏های همه مراجع را بخواند. اگر همه رساله‏ ها را بخواند مسائل را خوب یاد می‏گیرد؛ ولی قوه استنباط و استدلال و رد فرع بر اصل برایش حاصل نمی‏شود.
🔸اگر کسی بخواهد دارای این قوه و ملکه بشود، راه طولانی دارد. به فرمایش حضرت آیه الله العظمی وحید که می‏فرمودند: «آقا این کار، شغل شاغل است و خود من هنوز گاهی روزی هفت ساعت مطالعه می‏کنم، برای این که آن ملکه و قوه از دست نرود».
🔹شما سیر مجتهد شدن را نگاه کنید؛ ببینید چقدر سختی دارد. بودن خدمت استاد و مراجع، و سال‌ها ممارست، تمرین، مطالعه و مباحثه  لازم دارد تا با مبانی اجتهاد آشنا بشوند و دارای قوه اجتهاد بشوند.

در امور معنوی هم چه بسا همین جور باشد. این که چند تا کتاب شرح حال می‏نویسند که فلان آقا فلان کار را می‏کرده و فلان آقا فلان عبادت را اهتمام داشته، این خوب است؛ اما دردی را درمان نمی‌کند و از روی این کتاب‌ها نمی‏شود به نتیجه رسید.
🔸قواعد دیگری دارد.
اگر کسی بخواهد واقعاً قواعد دستش بیاید و واقعاً دارای نور بصیرت بشود و صاحبِ نظری ثاقب بشود، از روی این کتاب‌ها و شرح حال ‌ها نمی‏شود رسید.
🔹اگر انسان گرم بشود و علاقه‏ مند بشود و با اولیاء خدا آشنا شود خوب است؛ اما این، راه رفتن و سیر نیست.