راوى مى‏‌گوید رفتم یک سرى به اویس قرنى بزنم. بعد از نماز صبح رفتم دیدم مشغول تعقیبات است؛ همان نزدیکى‌‏ها زیر نظرش داشتم. دیدم مشغول نماز و تعقیبات بود تا ظهر. بعد نافله ظهرش را مشغول شد و بعد هم نماز ظهر و گفتم حالا دیگر بعد از نماز ظهر دست از عبادت بر می دارد. دیدم نه، دوباره مشغول سجده طولانى و نماز و عبادت شد تا مغرب. دوباره نماز مغرب را که خواند؛ گفتم بعد از نماز مغرب دست از عبادت خدا می کشد. دیدم نه هنوز مشغول است تا نماز عشا و بعد از نماز عشا. گفتم حالا یک مدتی بگذرد شاید تمام کند. هر چه گذشت دیدم یا به سجده است یا قیام یا قعود، تا وقت نافله شب. نافله شبش را دوباره خواند و تا نزدیک صبح مشغول بود. بعد نماز صبح را خواند و بعد از آن تعقیبات نماز صبح را خواند.
🔸آمدم نزدیک که ببینم آخر این طورى که نمى‌‏شود! دیدم گویا چشم هایش را خواب گرفته و مثل اینکه سوزش پیدا کرده است. دیدم چشم هایش را یک کم مالش داد و گفت:
«اللهم انى اعوذ بک من عین نوّامه»
یعنی خدایا از چشم پر خواب به تو پناه مى ‏برم.
(جامع ‏السعادات ج۳ ص۱۰۴)
🔹آنها این جورى عبادت می کرده اند. حالا خیلى‏ از ماها مى ‏گوییم: اگر کسى بخواهد این جورى عبادت بکند به هیچ کارى نمى ‏رسد؟
بله کسى نه مى‏ تواند و نه کسى مى‏ تواند بگوید که این جورى باید عبادت کرد. این نوع حالات، خودش یک توفیقى مى‏ خواهد و مربوط به اولیاء است.
🔸منتهى معمولا کسى هم که با این نوع عبادت کردن مخالفت مى ‏کند، می‌خواهد همان یک ساعت تعقیبات را بزند. آن هشت ساعت و ده ساعت عبادت کردن را رد مى‏‌کند که نیم ساعت ننشیند یا نبیند که کسى نشسته، یک ساعت به تعقیبات و به عبادت خدا مشغول است.
🔹حالا آن‌طور که ما نمى ‏توانیم عبادت کنیم. این عبادت کردن‌ها کار اویس قرنى و کار حواریین اهل بیت علیهم ‏السلام است که یک شب می فرمودند:
«هذه لیلیه الرکوع»
یعنی امشب شب رکوع است
یا می گفتند:
«هذه لیله السجود »
یعنی امشب شب سجده است
و یک شب تا صبح به رکوع یا سجده مشغول بودند.
🔸اینها گفتنش آسان است ولى تا کسى حظّ و لذت ذکر رکوع را نبرد، تا کسى در هر یک سبحان اللّه‏ که مى‏ گوید عشق نکند و با خداى متعال انس نگیرد، نمى ‏تواند.
🔹هفتاد دفعه گفتن سبحان الله سخت است چه برسد به اینکه کسى بخواهد یک شب تا صبح بگوید.