در برزخ، قیامت و در بهشت اصلاً فضا، فضاى دیگرى است. آنجا ذائقه انسان باز مى‏‌شود و چه از غذایش، چه از بهره ‏بردارى از نعم بهشتى، چه از انس با اهل بیت علیهم ‏السلام لذتی می برد که قابل توصیف نیست.
🔸در روایت دارد که آنجا حسینیون – یعنی کسانى که در دنیا به حضرت سیدالشهداء علیه‏ السلام مشغول بوده ‏اند – در قیامت هم دور آقا هستند. بعد حورى ‏ها پیغام مى‏‌دهند که بیائید بیائید [ولى] اینها اعتنایی نمی کنند و فقط مشغول نظاره جمال حضرت هستند. چه انسى بالاتر از این؟
🔹در دنیا هم امکان چنین انس و لذتی هست؛ منتهى آن قدر نفوس ما را خشونت گرفته، آنقدر ما را محبت به دنیا گرفته که ما از این لذت ها بی بهره هستیم.