خدمت آیت اللّه کشمیری هم بودیم، ایشان هم همین طور بودند، روزهای معمولی خود را حتی تا ده جزء قرآن سپری می‌کردند.
واقعاً اگر توفیق الهی شامل بشود چیزی نیست، ما چه کار می‏کنیم؟
ده تا ۲۵ دقیقه می‏شود ۲۵۰ دقیقه یعنی ۴ ساعت.
ما چقدر وقت های شبانه روزمان ارزشمند هست و از آن بهره می ‏بریم که بخواهیم از قرآن‏ و عبادت بزنیم؟
ما بر فرض که قرآن هم نخوانیم مگر چه قدر از اوقاتمان استفاده می‏کنیم؟