لیله القدر یک حقیقتی است که در روایات خیلی به آن توجه شده و به خیلی‌ها در مورد آن بشارت داده شده است.
🔸تحت شرائطی ممکن است کسی لیله القدر را درک کند. منتهی درک لیله القدر برای افراد مختلف طبیعتاً متفاوت است. لقمه‌های معنوی همه همین گونه هستند. اندازه ‌های آن متفاوت است و برای همه یکسان نیستند.
🔹اصلا این یک نوع خلاف است که رسول خدا صلی الله علیه و آله یک شب به نام لیله القدر داشته باشد و یک نفر عادی هم همان مقدار از شب قدر بهره ببرد.

نه؛ هر کسی در محدوده‌ی خودش است ولی در همین محدوده اگر کسی، به حد اعلاء بهره شب قدر رسید؛ تمام استعدادش تبدیل به فعلیت می شود و دیگر هیچ ناراحتی ندارد و هیچ کاستی ندارد.
🔸در قبر و قیامت هم هیچ حسرتی ندارد. این حسرت ها و نگرانی‌ها به خاطر به فعلیت نرسیدن استعدادهای ما است که در دنیا سعی و تلاش لازم را نمی‌کنیم و همه را ناکام آن طرف منتقل می ‌کنیم.
🔹لذا باید صدمات و زحمات آن را، آن طرف قبول کنیم؛ ولی احیاناً برای بعضی همین دنیا موقعیتی و توفیقی پیش می ‌آید و عنایتی خاص می ‌شود.
🔸جوهره‌ های گرانقدری هستند که برایشان یک سیر ارتقائی پیش می ‌آید. از یک پوسته ‌ای رد می ‌شوند و به یک مغزی می ‌رسند.
پوسته را شما ماه مبارک رمضان حساب کنید.

ماه رمضان پوسته رویین است که تازه این همه ارزش دارد. این آخرین پوسته لیله القدر است و لیله القدر در مغز این نهفته است.
🔸بیست و چند روز مخالفت با هواهای نفسانی ممکن است یک نفر را یک سال و یک پله ارتقاء دهد. در سال‌ های بعد هم به همین شکل ارتقاء پیدا می کند.
🔹یعنی همزمان از اول سال یک حرکتی شروع می شود تا به شب قدر آن سال برسد و رشدی بکند؛ تا اینکه در اواسط عمر یا سال‌های پایانی عمر کاملا جواب دهد و انسان شب قدر را کاملا درک کند.