به اعتبارى راه رشد، راه پرپیچ و خمى است؛ ولى گاهی‏ براى انسان آنچنان مسیر روشن مى‏ شود که می بیند غیر از سعى و تلاش و استقامت مشکلى ندارد؛ این دیگر نهایت عنایتى است که خداوند متعال به یک عبدى می کند که این قدر راه برایش روشن می شود که مى ‏داند چه کار باید بکند.
🔸حداقل‏ ها را بلد است. اگر کسى به این حدّ از روشنى رسیده لطف بزرگی به او شده است.
انسان مى‏ بیند بعضى‏ ها را که اصلا توى این فکرها نیستند. آنهائى هم که هستند تردید و ترددهایشان را مى‏ بیند. یا آلوده بودن هاى مسیر را مى‏ بیند.
🔹برخی که ادعای استادی داشتند اما حتى محرمات مرتکب مى ‏شدند؛ اما خداوند متعال برای ما یک راه شفاف قرار داده است. مائیم و قرآن و نیمه شب و توسل و تلاش…
این دیگر نهایت لطف و مهربانی است.