ما ها اگر مى‏ دانستیم سرنوشت بچه‏ هایمان دست ماست جدى ‏تر کار مى ‏کردیم.
🔸سرنوشت ذریه ما تحت تاثیر عملکرد معنوی و سلوکی ما است.
خداى متعال این مطلب را به عناوین مختلف در قرآن آورده است مثلا در مورد حضرت ابراهیم علیه ‏السلام می فرماید:
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ کُلًّا جَعَلْنا نَبِیًّا
(مریم ۴۹)
🔹هنگامی که از آنان و آنچه غیر خدا می‌پرستیدند کناره‌گیری کرد، ما اسحاق و یعقوب را به او بخشیدیم؛ و هر یک را پیامبری (بزرگ) قرار دادیم!

🔸اسحق و یعقوب نتیجه عبادت و عزلت ابراهیم علیه ‏السلام است. این کم نیست و این ارتباط ذریه را با انسان نشان مى‏ دهد.
کارهاى دیگر هم همین جور تاثیر گذار در وضعیت ذریه انسان هستند.
همانطور که در ظاهر مى‏ بینیم که رفتار والدین در تربیت و آینده او موثر و مشهود است. رفتار والدین تاثیرات غیر مشهود هم دارد؛ مثل اینکه من تنبلى مى‏ کنم و در برنامه عبادی و اذکارم کم کاری می کنم لذا بچه‏ ام رشد اقتصادى نمى‏ کند یا عقل فراوان پیدا نمى‏ کند. اینگونه تاثیرات کم نیست. لذا هر چه انسان بیشتر کار کند براى خودش و ذریه‏ اش نصیب بیشتر پیدا می شود.