بعضى‏ ها که بنا مى‏ شود برای رسیدن به سلامتی روحی، در نوع و کیفیت مصرف غذا یک مواظبت هایی بکنند مثلا کم بخورند یا نوعی غذا را نخورند آن قدر سختشان هست؛ ولى کنارىِ او به خاطر اینکه بیمارى قند و دیابت دارد ده برابر این چیزها را مواظبت مى‏کند هیچ هم ناراحت نمى ‏شود.
🔸خود من دارم بیخودى ملاحظه مى ‏کنم که من اگر اینجا چیز نخورم یا کم بخورم صاحب مجلس ناراحت مى ‏شود. در حالی که در واقع چون که نفس دنبال مصرف آن غذا هست و به این غذا میل و اشتهاء دارد شروع مى‏ کند قضیه را بزرگ کردن.
🔹خیلى از ابعاد زندگى ما هست که پشتوانه نفسانى دارد و ما داریم خودمان را گول می‏زنیم به هواى این که ناراحت مى‏ شوند و وظیفه است، در حالی که هیچ ناراحت نمى‏ شوند. ما خودمان داریم شلوغ مى‏ کنیم و الا این خبرها نیست.

خداى متعال عزت را در این قرار داده که ما ها این راه را بگذرانیم.
کسى که گرفتار این بخش هست گرفتارى‏ هایش زیاد است به خاطر اینکه تخیّلى در درونش حاکم است که دارد او را بیچاره مى‏ کند. براى مردم خیلى حساب باز کرده است؛ در حالی که این جور نیست.
🔸اگر کسى براى خدا و رفتن راه خدا گذشت کرد خداوند او را به عزت مى‏ رساند. خداوند با یک جمله همه حرف ها را زده است؛ فرمود:
وَ لِلَّهِ الْعِزَّهُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنین
‏(منافقین:۸)
ترجمه: عزت فقط برای خدا و رسول خدا و مومنین است.
🔹مؤمنین عزت را با ایمان مى ‏توانند به دست بیاورند نه با مراعات‏ هاى بیجای مردمى و ترس.
به خاطر ضعف نفس است که انسان دارد پیوسته به خاطر نفوس مردم مراعات بیجا می کند.