موقع انجام عبادات و گفتن اذکار توجه به معنى آن ها تخیل انسان را بیشتر بیدار مى‏ کند.
🔸بعد از توجه به معنای آن ها شخص شروع مى‏ کند تصورات گوناگون کردن و دنبال آن تصورات، رفتن. وقتی «اللّه‏ الصمد» دارد از دهان شما خارج مى‏ شود، اگر به همین نام شریف، گوش کنید کافى است و خود این کار کم نیست.
🔹همین که نگذارید ذهنتان به بازار و غیره برود و دنبال امور پراکنده دنیایى نرود و کنار همین شنیده باشد، همین کافى است. شیوه های دیگرش اسباب زحمت مى‏ شود و از جهت اعتقادى هم مشکل است و اصلا تحریک قواى خیال مى‏ شود.
🔸یکی از مشکلاتى که ما داریم این است که برای قطع ریشه قواى تخیلى، خود خیالات‏مان را تشدید مى ‏کنیم. ما نمی توانیم با خیال، خیال را از بین ببریم. اصلا مرتبه بعد از خیال دیگر خیال نیست، یک وادى است پر از حقیقت و اصلا قابل وصف نیست.