🔻غالبا ما در اجتماع با ارتباطاتمان و مجالست هایمان یک نوع معامله داریم انجام مى‏ دهیم.
🔸آن به آن انسان دارد معامله عجیبى مى‏ کند. یک چیزى را مى‏ گیریم و یک چیزى را پرداخت مى‏ کنیم. وقتى طرف مى ‏آید مى ‏نشیند و صحبت می کند بدون فاصله همین که همدیگر را مى ‏بینند فورا مطالبی که در مغزش هست را در ذهن طرف مقابل خالى مى‏ کند.
🔹ولى در تنهایی و خلوت دیگر مشترى خدا مى ‏شود. در آنجا نفوسى که انسان با آن ها روبرو بشود و هر آن بخواهد مطلب با آن ها رد و بدل بکند نیست. لذا کم کم خودش را پیدا مى‏ کند.