🔻در ایام محرم روی جریان عاشورا فکر می‏کردم می دیدم از شب عاشورا به بعد، بخش عظیم مسئولیت جریان عاشورا و سنگینی آن (اگر نگوئیم بخش اعظم آن) روی ‏دوش حضرت زینب‏ علیها السلام بود.
🔸خود حضرت سیدالشهداء علیه ‏السلام روز عاشورا با همه آن سختی ‏ها به شهادت رسیدند و تمام شد و خدمت جدّشان رفتند، ولی مسئولیت تک ‏تک این زن ها و بچه ها، داد، ناله، تشنگی، گم شدن، حتی فوت بعضی از این بچه ‏ها، این ها همه روی قلب حضرت زینب چقدر سنگینی می‏ کند؟!
🔹تازه در این بین، مدیریت کردن قضایای مختلف به دوش ایشان بود مثلا دارد که حضرت زینب علیها السلام می‏ فرمایند وقتی که بعد از شهادت، لشگر به خیام حمله کرد حضرت زینب اول دستور دادند هر کس هر مقدار طلا و نقره پیشش هست در بیاورد و بیرون بریزد تا این ها به هوای طلا و نقره متعرض زن ها و بچه ‏ها نشوند. یعنی حضرت باید حواسشان به همه چیز باشد.
🔸یکی از مصیبت ها و اذیت ‏هایی که به حضرت زینب علیهاالسلام وارد شد دو تا از فرزندان خودشان بودند که آن روز شهید شدند. حالا آن عشق و پیوندشان با حضرت سیدالشهدا جدا و برادرشان که از دست رفت و آن همه مشکلات جدا، تا شب هم تا دیر وقت دستشان به بچه‏ ها و جمع کردن و کشته و فوت و آتش گرفتن خیمه ‏ها و مراقبت و پرستاری از حضرت سجاد علیه السلام و… بند بوده اما با این حال نماز شبشان ترک نشد.
🔹این ها در زبان آسان می‏ آید؛ به زبان هم آسان نمی ‏آید ولی عمق قضیه خیلی است.