🔻گاهى از اوقات یک حالى به انسان دست مى‏ دهد که کارها خیلى خوب سامان پیدا مى ‏کند.
در این مواقع، اگر انسان به باطن امر دقت بکند می بیند یک حیاتی پیدا کرده و این حیات یک نوع روحى است که در انسان مى‏ آید.
🔸در روایات هم از آن تعبیر به «روح» شده است. آن وقت وجود این روح با غفلت جور در نمى ‏آید. اگر انسان بخواهد یک خورده موقعیت این روح را نشناسد و مراعات نکند و مثلا در مجالس بی خود بنشیند، این روح مى ‏رود. به تعبیری قهر مى‏ کند و مى‏ رود.
🔹ما ها چون در مراحل مراقبه ضعیف هستیم از این اتفاقات برایمان زیاد می افتد.
اگر خداوند به حضرت یحیى مى‏فرماید:
«وَآتَیْنَاهُ الْحُکْمَ صَبِیًّا»
(مریم: ۱۲)
یعنی ما در کودکی به یحیی حکمت دادیم.
قبلش به او سفارش می کند:
«یَا یَحْیَى خُذِ الْکِتَابَ بِقُوَّهٍ»
(مریم: ۱۲)
یعنی ای یحیی کتاب(حکمت) را محکم بگیر و حفظ کن.
🔸این عبارت در همه ما ها هست. در اول کار در روح ما صباوت(کودکی) هست و کودک است؛ نمى ‏تواند حالات خود را به قوت، نگه دارد. اما با تمرین و مراقبه و مواظبت دائم بر عمل صالح باید آن را حفظ کرد.