🔻همیشه الطاف خداوند از ما جلو است. منتهى ما تشخیص نمى‏ دهیم؛ مثلاً شخص به یک مناسبتى شب خوابش نمى‏ برد. ما که نمى‏ دانیم شاید عنایت الهى شامل شده تا بلند شود و دو رکعت نماز بخواند، دعایى بخواند، توسّلى بگیرد اما او چه کار مى‏ کند؟ او مى‏ بیند گویا سرحال است به یک سمت دیگر که نباید برود مى‏ رود.
🔸تازه کمی هم بین خودش و خدا فاصله ایجاد مى کند؛ یا گاهى فضل الهى شامل مى‏ شود انسان مقداری که خوابید، اصلاً یک جورى اتفاقی می افتد که از خواب مى‏ پرد؛ حالا دیگر انتظار هست بلند شود برود وضو بگیرد. هیچ دفعه‏ اى نیست که انسان بیدار مى‏ شود مگر اینکه خیر در این است که برود وضو بگیرد. هیچ دفعه‏ اى نیست که وضو گرفت الا اینکه خیر در این است که دو رکعت نماز شب بخواند. آن وقت چقدر بهره می برد.
🔹در روایات آمده که ما گاهى ملکى را مى‏ فرستیم تا مؤمن را صدا بزند. یعنى امکاناتى فراهم مى‏ کند تا این مومن بیدار بشود. گاهی هم غیر عادى بیدارش مى‏ کنند اما دوباره مى‏ خوابد. گاهى براى بار دوم بیدارش مى‏ کنند اما باز هم می خوابد. این دفعه که خوابید یک جاى کار زندگیش عیب پیدا مى‏ کند که تا یک هفته دیگر نمى‏ شود از آن بیرون بیاید؛ ولى همیشه فضل و احسان الهى پیش است و ما مدیون او هستیم.