🔻قرآن در مورد حضرت ابراهیم علیه السلام می فرماید:
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ کُلاًّ جَعَلْنا نَبِیًّا
(مریم: ۴۹)
🔸هنگامی که از آنان و آنچه غیر خدا می‌پرستیدند کناره‌گیری کرد، ما اسحاق و یعقوب را به او بخشیدیم؛ و هر یک را پیامبری (بزرگ) قرار دادیم!
🔹یعنی وقتى دید که جامعه از او نمى‏ پذیرد، خودش را کنار کشید؛ هم از آنها و هم از آنچه غیر خدا می پرستیدند. آن وقت اثر اینکارش این بود که خداوند به او فرزندانی برجسته بخشید که جزء انبیاء الهی شدند.
🔸در این قسمت هم نکته‏ اى هست و آن اینکه آثارى که خداوند اینجا نقل مى‏ کند (یعقوب)، برای دو نسل بعد است. یعنى انسان از کوچکترین قدمى که براى خدا بر مى‏ دارد انتظار پاداش امروز و فردا که نمى‏ شود داشته باشد.
🔹عجله که نمی شود داشت بلکه مومن صبر مى‏ کند تا خداى متعال هر وقت و به هر صورت که صلاح دانست پاداش اورا بدهد. اصلا بشر بزرگتر از آن است که زود نتیجه بخواهد؛ [آنهم نتایجی کوچک و سطحی]. زمان به گونه‏ اى دیگر تعریف شده است، اما قرآن فرمود:
خُلِقَ الْإِنْسانُ مِنْ عَجَلٍ
(الأنبیاء : ۳۷)
انسان از عجله آفریده شده است.