یک فرقی که استفاده از قرآن با اذکار دارد این است که ذکر غالباً این طوری است که انسان را از یک زاویه روشن می‏کند و از خیلی مسائل غافل می کند اما قرآن این طوری نیست؛ هر چه کار کرد انسان روی آن روشن و صبور و دانا می شود و هر چه کار نشود روی آن بهره ای در کار نیست،
در برخی از ذکرهای خاص ممکن است‏ که چشمهایی انسان چیزهائی را ببیند ولی تحمل نکند ولی قرآن جامع است.