خدمت آیت اللّه کشمیری هم بودیم، ایشان هم همین طور بودند، روزهای معمولی خود را حتی تا ده جزء قرآن سپری می‏کردند.
واقعاً اگر توفیق الهی شامل بشود چیزی نیست، ما چه کار می‏کنیم؟
ده تا ۲۵ دقیقه می‏شود ۲۵۰ دقیقه یعنی ۴ ساعت.
ما چقدر وقت های شبانه روزمان ارزشمند هست و از آن بهره می ‏بریم که بخواهیم از قرآن‏ و عبادت بزنیم؟
ما بر فرض که قرآن هم نخوانیم مگر چه قدر از اوقاتمان استفاده می‏کنیم؟