در هر انسانی إنّیت هست.
این شاخه ‏های علاقه انسان به خودش باید بررسی بشود. معمولا انسان ها آینه را که دست می گیرند؛ هر کسی از چهره خودش ‏خوشش می ‏آید.
انسان ها وقتی فکر می کنند این اِنّیت نباشد، فکر می کنند هیچ‏ چیز نیست، در حالیکه این جور نیست؛ چون که اگر این رفت، چیز بهتری جایش می ‏آید…
ولی چون که از بچگی با انیت خود خو کرده اند، نمی ‏توانند تصور کنند که این انیّت نباشد.