🔻انسانی که اسیر منیت و انیت است در خود هیچ احساس نقص نمی کند.
اگر قرآن هم برمی دارد و مطالعه می‏کند؛ جایگاه خودش محفوظ است؛ فقط می‏ خواهد نکته ‏ای در آن پیدا کند و الّا اصلاً احساس نقص نمی ‏کند و مانند مریضی که مریض بودن خود را قبول کرده و دنبال درمان خود است سراغ قرآن نمی رود.
▪️اگر هم احساس نقصی در او راه پیدا کند، در اصل وجودش‏ نیست، در فروع امتیازی است.
مثلاً فرض کنید که قبول می کند که ‏خط یا نقاشی ‏اش و یک سری اموری اینچنینی او خوب نیست. امّا آدم بد، هیچ وقت ذات و صفاتش را گیر نمی دهد و ضعف های خود در این زمینه را قبول نمی کند…