در مشهد خدمت مرحوم آیت الله مولوی قندهاری رحمه الله علیه بودیم. ایشان در مورد تعریف «غَضِّ بصر» که در آیه « قُلْ لِلْمُؤْمِنینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ »(نور-۳۰) به آن سفارش شده می فرمودند:
من به فکر بودم که حالت غضّ بصر چیست؟ یک روز به این نتیجه رسیدم که گاهی من دارم نگاه به آینه می کنم تا صورتم را ببینم که مثلاً بین دو ابروی من چیست؟ خب می ‏بینم؛ اما اگر خشی پشت آینه روی صفحه آینه باشد من به آن خش توجه نمی‏ کنم و اصلاً نمی‏ بینم. گاهی هم به دقت می‏ خواهم خش پشت آینه را ببینم، دیگر به صورتم توجهی ندارم. چه بسا هر دو در یک نقطه‏ بوده اما من یکی از آنها را اصلا نمی بینم. حالت غضّ بصر این است که شما چشمت را باز می‏ کنی‏ اما توجه نداری و گویا اصلا نمی بینی.
▪️ایشان وقتی داشتند این موضوع را صحبت می‏ کردند، داشتیم به امام زاده ‏ای که بالای کوه بود می رفتیم که فرمودند:
در این امام زاده شلوغ بود یا نبود؟
گفتم: بله آقا
گفتند: زن ‏ها هم که زیاد بودند؟
گفتم: بله ‏آقا
گفتند: دور زدیم توی حرم امام زاده، زن‏ های زیادی سر راهم بودند اما چشمم به صورت یک زن حتی ناخودآگاه‏ نیفتاد و من اصلاً ندیدم. این را می‏گویند حالت غضّ بصر که از بچگی به من دادند.