خدا رحمت کند حافظ را که می ‏گوید:
گرچه وصالش نه به کوشش دهند آنقدر ای دل که توانی بکوش

به خاطر این که اگر بخواهی بگویی من طالبم نمی ‏توانی بروی بخوابی و بگویی طالبم.
اگر بخواهی بگویی محبّم، درباره طریق‏ محبّت خداوند به داوود علیه السلام می ‏فرماید: «کذب من زعم أنّه یحبّنی و إذا جنّه اللیل نام عنّی» یعنی دروغ می ‏گوید آن کس که‏ می‏ گوید من محبّم و شب می ‏تواند بخوابد.
طریق محبت این نیست که من خودم در زبان بگویم اهل محبتم. چون محبت فرع‏ بر معرفت است و معرفت فرع بر جهاد با نفس است.
▪️من باید از این اسارت نفس بیرون بیایم تا جاذبه محبت الهی من را بگیرد. گاهی من حتی دائره محبتم‏ هم دائره نفس است و شیاطین کلاه سرم می‏ گذارند تا بعد از سال ‏ها می‏ فهمم که داشتم دور خودم می‏ تابیدم.
باید از زوایای نفسانی خارج شد ولو بالنسبه. باید از این دائره خارج شوم؛ خودم را بشناسم؛ خدای خودم را بشناسم؛ معرفت‏ پیدا کنم، آن وقت وقتی که می‏ روم بخوابم از شدت محبت الهی اصلاً خوابم نمی ‏برد. حالتی به دلم حاکم می شود که با خدای متعال ارتباط دارد و مجذوب حق تعالی است. کسی که مرتّب می‏ ایستد نماز مستحبی می ‏خواند که باید هم بخواند و باید هم ما بخوانیم؛ مال این است که به آن محبت برسیم و جنس ذاتمان و صفاتمان و روحمان و حالمان، ‏ یک جنس محبّتی بشود.
پس آنکه می‏ خواهد اهل محبت بشود تنها راهی که پیش پایش است سعی و تلاش و عمل صالح و ارتقاء نیت خالص است.