خیلی از اموات علی رغم خیر و صلاحی که در وجودشان ممکن است بوده باشد حال از بزرگان بوده باشند یا از اساتید یا از اقوام‏، آن‏ جا که می ‏روند خیلی احساس نیاز و خلأ می ‏کنند. از بس که آن عالم وسیع است و در آن‏ ها حالت نیازمندی ‏و نیاز نسبت به احیاء پیدا می ‏شود.
لذا روایات زیادی در ترغیب انسان ‏ها به عمل صالح و هدیه کردن به اموات‏ وجود دارد؛ مخصوصا آن امواتی که انسان به او تعلقی داشته باشد مثلا از اساتید یا از اقوام نزدیک.
▪️اموات التماس گونه در ایام خاص از زنده ‏ها چیز می‏ خواهند. حتی ممکن است یکی از اساتید از جهتی در آن عالم خلأ دارد. گاهی این عمل صالحی که برای اموات انجام داده می‏ شود، دقیقا مشکل او را برطرف می‏ کند چون که آنجا آن قدر عالمشان وسیع است و آن قدر خواسته‏ های زیاد هست که به کوچکترین زاویه عمل صالح هم امیدوارند لذا تعابیری در روایات هم هست که «ارحموا موتاکم» یعنی به امواتتان رحم کنید. سزاوار هست که هر کسی که به او تعلقی بوده و فوت کرده فراموش نشود.