افراد در جوانی یک سرمایه‏ هایی نا دانسته دارند. شروع می‏کنند آن سرمایه ‏ها را خلاص کردن.
سنینی که از آنها سپری شد فقط حس‏ می‏کنند که آن توان در آنها نیست. مثلا آن توکل یا توسل در آنها نیست. نگو که آن قبلی نه توسلش توسل بوده نه توکلش توکل بوده؛ بلکه آثار و عوارض و امتیازات روح حیوانی بوده است؛ البته روح حیوانی برای خودش یک معنای رفیعی در وجود افراد دارد.
آنچه که در وجود مردم ارزش می‏شود ملکاتی است که بر پایه ‏های صحیح و اصول و قواعد متقن نصیب انسان شده باشد.