شما نگاه کنید یک بچه دو ساله می‏نشیند برای خودش یک ساختمان می‏سازد بعد هم یک لگَد می‏زند خراب می‏کند می‏رود.
دلی نبسته نه به غذایش نه به چیزهای دیگر؛ مسیر خودش را می‏رود. گرسنگی ‏اش که ‏شدید شد، بالأخره آن هم می‏رود برطرف می کند. غالبًا کیفیت خوراکیش را هم کاری ندارد.
ولی انسان هر چه بزرگتر می‏شود، تقیدش به این‏ها زیادتر می‏شود و این اسارتی است که دارد زمان می‏گذرد و از ما تاوان می‏گیرد.
▪️ما سعی و تلاش‏ نکرده‏ایم، دارد این تقیدات ما را می‏پیماند و حواسمان هم نیست که ما چه تاوانی داریم می‏دهیم و به سبب اینکه تعلقات ما بیشتر می‏شود چه ضرری داریم می‏کنیم.