یکی از آقایانی که در مجلس مرحوم آیت الله ‏انصاری همدانی (رحمت الله علیه) بوده نقل می کرد که ایشان، یک شبی در مورد این مسأله صحبت می‏ کردند که نورانیت و تقرب با هم چه نسبتی دارند؟
🔹خیلی از کارها هست که تقرب می‏ آورد؛ ولی ‏نورانیت نمی ‏آورد. مثلا یک نفر وظیفه ‏اش شده ماه رمضان برود در شهری یا روستایی تبلیغ کند؛ یعنی در اجتماع باشد، زحمت بکشد، خدمت ‏بکند و برود کار کند. این شخص طبیعتا به خاطر اشتغالات زیادی که دارد دیگر آن نورانیت و سبکی خاص را نمی تواند کسب نماید. ولی چون دارد به وظیفه‏ اش عمل می‏ کند تقرب به حق نصیبش خواهد شد؛
اما آن کسی که می‏رود یک گوشه و به عبادات و توجهات می پردازد این کار ممکن است برایش نورانیت و روشنایی بیاورد ولی معلوم نیست چقدر تقرب برایش حاصل بشود.
🔸باید برای انسانی که می‏خواهد راه را برود، نوارنیت و تقرب هر دو ملاحظه بشود.
▫️سوال: نورانیت مقدم است یا تقرب؟
جواب: تشخیص وظیفه مقدم است. تشخیص وظیفه بسیار کار سختی است که واقعًا من وظیفه‏ ام چیست؟ نکند من چیزی را وظیفه ‏ام حس بکنم و ده ‏سال هم پایش لطمه بخورم، بعد ‏ببینم وظیفه ام نبوده است. بله اگر تشخیص وظیفه صحیح بود، تقرب‏ مقدم بر نورانیت است. اصل تقرب پیدا کردن و رضایت حق تعالی را مراعات کردن است.