یکی از مشکلاتی که عمومًا ما داریم این است که نمی توانیم بین امور مختلف جمع کنیم و درست مدیریت نماییم. مثلا روایات همسایه را می‏ خوانیم، گیج می‏ شویم، دلمان می‏ خواهد که بیست و چهار ساعت خدمت همسایه باشیم.
🔹در دارو ها و غذاها هم این جوری هست. مثلا می ‏بیند که چه قدر اهمیت و خاصیت برای ‏گردو نوشته‏ اند، شروع به خوردن گردو می‏ کند یا چه قدر خاصیت برای هویج نوشته ‏اند شروع به هویج خوردن می‏ کند.
▫️معمولا افراد به یک اعتدالی نمی ‏رسند که دقیقًا حس کنند که چه بخورند؟ یا چه نخورند؟ نظری جامع برای مدیرت امور مختلف لازم است. این مشکل‏ هست و به هیچ طرفی از آن هم نمی‏ شود اکتفا کرد؛ مگر این که انسان، از «یک» مبنا استفاده کند.
🔸در مسایل فقهی گاهی ‏انسان گیج می ‏شود. اما تقلید از مجتهد یک سری مشکلات را حل می‏ کند. گاهی در این مسایل هم مبانی، مشکلات را حل می‏ کند.

انسان وقتی به سیره صلحا و بزرگان نگاه می ‏کند می ‏بیند که غالبا نمی ‏تواند بین روش ‏های بزرگان جمع بکند. انسان باید یکی از این مبانی را برای سیر خود بگیرد. اگر بخواهد الآن خودش جمع بین همه روایات کند، در روایات و در عملکرد گم می ‏شود.
🔹بهتر این است که انسان، بزرگان از علمای صالح را الگو بگیرد یا صاحب مشورتی داشته باشد که راهنمایی کند.
چرا که افراد هم متفاوت هستند.
▫️یک وقت شما می ‏روید سر کوچه می ‏ایستید؛ به همه همسایگان‏تان هم خدمتی می‏ کنید لطمه نمی‏ خورید. یک وقت، من می‏ روم و گرفتار می ‏شوم. مثلا می‏ گوید: آقا! بفرمایید تو. می ‏رویم داخل منزل و تلویزیون هم روشن است و می‏ نشینم یک فیلم هم می ‏بینم و …. بیا و درستش کن.
🔸محدوده ‏های‏ ایمانی افراد محدوده‏ های مختلفی است که باید مراعات بشود و بالأخره در این ‏زمینه‏ ها یک سیره خاصی از علمای ربانی را باید دنبال کرد. مهم هم این است که نیت انسان این باشد که اگر از دستش ‏آمد، خدمات برای همه انجام بدهد ؛ ولی در عمل و زندگی قضایا را یک اهم و مهمی بکند و این تشخیص را داشته باشد که فعلاً به این کار برسیم لازم‏ تر است.