عمل خالص یک پایه لطیف ‏تر و بالاتر از آن است که شیاطین بتوانند آن را درک کنند. بعد از این که عمل خالص بالا رفت فقط هنوز یک خطر برای آن باقی می‏ ماند و آن خطر تعلق نفس به عمل ‏است.
🔸مثلا من یک کتابی نوشته ‏ام؛ این کتاب در عالم معنی فورا ‏صورت پیدا می ‏کند؛ جلد و طرحش آن طرف هست. آن کتاب به خاطر خلوص کاتب و عامل بالا رفته است؛ الان دیگر تنها راه دسترسی شیاطین به آن کتاب تعلق نفس خود عامل به آن کتاب است.
🔹به ‏مجرد اینکه آن کتاب را یاد ‏کنم و عجب پیدا ‏کنم، این حالت عجب من مانند یک طناب نامرئی به دور آن کتاب می‏ افتد و آن را تنزل می‏ دهد. باید انسان پناه به خداوند ببرد که هیچ عملی را بزرگ نبیند. تا مطمئن نشود که آن عمل به منتهای قرب الهی نرفته است آن‏ را مهم و بزرگ نداند، و خودش را از شرّ شیطان به خدا بسپارد.