اگرکسی کار خوبی کرد و خودش فهمید و توجه کرد که «کار خوبی کرده» از کیفیت عمل پائین می‏‌آید. اگر توجه به عمل را تکرار کرد که «چه کارخوبی کردم» همین طور کار خوب تنزل پیدا می‏کند تا یک وقتی که تفاله خالص شود.
🔸هر باری که نفس به‏ عمل خیری از اعمال خیر خودش تعلق و توجه پیدا کرد این برای عمل در عالم معنا (که باید این عمل سالم و خالص ارتقاء پیدا کند) آفتی است.

🔹روایات هم به این مضامین زیاد هست که عملی به سماوات می‏‌رود و مقبول‏ حضرت حق می‏‌شود که نفس عامل به آن از باب عجب یا از باب عظمت آن عمل یا خیلی‏خوب بودن آن، تعلق و توجه پیدا نکند. عملی مقبول است که از یاد عامل برود و دیگر او را نبیند.