روایتی هست که مردم را به معدنهای طلا و نقره و … تشبیه می‏کند و می فرماید: «الناس معادن کمعادن الذهب والفضّه» یعنی مردم معدن هایی هستند شبیه معادن طلا و نقره.
🔹البته غالبا جوهره انسان ها جوهره طلایی نیست، جوهره طلایی خیلی کم است. جوهره انبیا و حضرات معصومین (علیهم السلام) طلایی‏ هستند. بقیه جوهره ‏ها جنسشان کامل نیست.
🔸انسان به اهداف بلند نخواهد رسید؛ مگر این که یک فکری برای جوهره ‏اش بکند. یک وقت چهل سال یک نفر زحمت می‏ کشد و خبر از این نکته ندارد که با این ‏جنسی که جوهره اش دارد، همین مقدار رشد بیشتر نصیب ندارد.
🔹باید به جنس و جوهره هم توجه داشت. ما عمومًا گاهی تاوان جنس نامناسبی که داریم را هم می‏ دهیم.
🔸آن چه که در عالم سلوک جنس را طلایی می‏ کند؛ گریه زیاد بر حضرت ‏اباعبدالله (علیه السلام) است و آنچه که استمرار به این جوهره طلا شده استقرار و ثبات می ‏دهد، توجه و ارتباط با قرآن است.
🔹شاید هیچ چیز مثل‏ گریه بر اباعبدالله (علیه السلام) جنس جوهره ها را طلایی نکند.
🔸برای مراتب بلند مثل تشرف خدمت حضرت بقیه الله باید جوهره طرف طلایی ‏باشد. اگر آشغال و ناخالصی در جوهره باشد، نمی ‏شود. حداقل الآن این جوری است که نمی‏ شود. زمان حضور ائمه، مردم می ‏رفتند می ‏آمدند؛ ولی الآن خدای متعال برای ملاقات قطب عالم امکان، جوهره طلایی می‏ پسندد.
🔹ناخالصی‏ ها باید برود و طلایی بشود و طلایی نخواهد شد مگر این که انسان حداقل به اندازه وزن بدنش اشک از این چشم ‏هایش بیاید و واقعًا جریان کربلا و حضرت ابا عبدالله (علیه السلام) برایش مهم بشود. با این قضیه انسان خیلی زود راه را طی می ‏کند.