در رویاروئی با اولیاء خدا -حضرت که ‏جدا – یک حالتی برای انسان پیش می ‏آید که به صورت ناخواسته، اندوخته ها و سرمایه باطنی انسان چه خوب و چه بد بیرون می ‏ریزد. آنها را دیگر نمی‏ شود بازی داد.
🔹 یک مساله‏ ای که از اصل تشرف اهمیتش کمتر نیست این است که انسان بخواهد از خدا که ‏اگر زیارت حضرت رزقش شد مبادا سخنی بشنود که بر او سخت باشد. چون باطن ما ناجور است.
🔸نکند در مواجهه با حضرت خواسته‏ های واهی را بخواهیم! یک وقت در رویاروئی با آن‏ بزرگوار یک حرکتی یا حرفی و یا حتی فکری از ما صادر شود که مستحق ملامت و سرزنش حضرت بشویم؛ اگر آن بزرگوار کسی را سرزنش بکنند آثارش خواهد ماند و تأثیر می‏ گذارد.