کسانی که بنا است از حیث ‏اجتماعی رشد کنند دو نحوه هستند:
🔸یک دسته افرادی هستند که رشدی موقت و غیر مستقیم و رشد فواره وار می کنند. این نوع از رشد خوب نیست و به درد هم نمی‏خورد. اینها یک مقدار که به بالا می‏روند بعد از آن سقوط می‏کنند.
🔹اما در نوع دوم رشد اجتماعی که برای رشدهای ‏حساب شده است، قبلش شکستگی زیاد می‏خواهد.
🔅اگر رشدی واقعی بخواهند به کسی بدهند اول خوب او را می‏شکنند.
شاید در قرآن اشاره به ‏این مطلب شده باشد مثلاً در داستان حضرت یوسف علیه السلام تعبیرات خیلی زیباست.
در سیر این قضیه قرآن اول جریان‏ چاه را می‏آورد بعد جریان تخت پادشاهی را ذکر می کند.
اول این پستی بعد آن بلندی…
این شکستگی برای همه لازم است. این قاعده در موارد متعدد در قرآن خیلی زیبا ذکر شده است.

هرکسی را شکستگی بیشتر دادند بنا است رشد بیشتری بکند. و الا بعضی بودند که روح خشک و خشنی داشتند در ابتدا هم موفق بودند ولی در طی روزگار محکم زمین خوردند.
انسان اول باید شکستگی دل و خشوع برایش حاصل شود.
🔸علت این که در سیر اساتید مرحوم قاضی و دیگران دستور اولیه آنها ذکر یونسیه در سجده بوده است این است که هم ذکر یونسیه و هم سجده این شکستگی را ایجاد می‏کند.
خود سجده انسان را می‏شکند.
سجده غیر از ایستادن و ذکر گفتن است.
🔹البته بعضی اذکار را باید ایستاده گفت آن در جای‏ دیگری است ولی ذکر یونسیه در سجده است.
خود چینش الفاظ ذکر یونسیه باعث شکستگی است، در سجده که گفته شود شکستگی بیشتری ایجاد می کند. در تاریکی گفتنش هم باز شکستگی بیشتری می‏آورد.