قدم اولی که بعد از اذکار لسانی باید انجام داد، انصراف قوای خیالی و وهمی از امور متشتت به سمت همان عبادتی که انجام می ‏دهیم، است.
اگر در زبان «اللّه» گفته ‏می ‏شود باطن و فکر و خیال هم «الله» بگوید، آنها چیز دیگر نگویند.
انسان در سجده ظاهرا و باطنا به سمت خدا باشد و این کار قوه واهمه است.
🔸باید موهومات ذهنی را محو کرد و خیالات متشتت را به سمت عبادتی که انجام می دهیم انسجام داد.
ما باید از این وهم و از این تشتت خیال در بیاییم و درآمدن از تشتت قوه خیال بی قاعده نمی شود.