در روایت دارد که «ضربه علی یوم الخندق افضل من عباده الثقلین » یعنی یک ضربت آقا امیر المومنین علیه السلام در جنگ خندق از عبادت انس و جن بالاتر است. کسی نمی ‏تواند مشابه‏ این عمل را بیاورد.
تمام اهمیت این عمل حضرت به خاطر آثار خارجی و دنیائی آن نیست که مثلا کفار پشت کرده ‏اند و رفته‏ اند. چون آن چه که جزا بر آن مترتب است و انسان‏ را ارتقاء می‏ دهد صرف خود عمل نیست. بلکه عمل است در حالی که عامل و نیت عامل هم در آن لحاظ می‏ شود.
🔹‏یعنی برای ارزش گزاری اعمال یک مثلثی باید ترسیم کنیم که یک زاویه‏ اش عمل است؛ یک زاویه ‏اش عامل است و یک زاویه دیگرش نیت عامل است؛ لذا یک ‏عمل از عاملی خاص می‏ تواند الان اجر سنگین و بسیار زیادی داشته باشد اما بعدا کمتر. مثلاً یک نماز شب امشب خوانده با اجر زیاد که فردا شب همین ‏عمل از همین عامل سر بزند ولی آن اجر را ندارد.
🔹پس کیفیت عمل هست؛ عامل و صفات او هم هست، نیت او هم مطرح است.
منتهی امیرالمؤمنین ‏علیه السلام عمل را در هر قالبی انجام دهند «افضل من عباده الثقلین» است؛ در اینجا این طور فرمود در جای دیگر هم که یک انگشتر در حالت رکوع صدقه می ‏دهند آیه نازل می‏ شود و ماندگار می شود. در حالی که همین عمل را عاملی دیگر انجام می دهد و هیچ اتفاقی نمی افتد؛ چنانچه از خلیفه اول نقل شده که‏ من چهل انگشتر در رکوع دادم بلکه یک آیه نازل شود اما نشد. چون هم عمل مهم است هم عامل و هم نیت پشت آن عمل.