مرحوم آیت الله سید عبد الکریم کشمیری می فرمودند: اواخر عمر مرحوم آیت الله سید مرتضی کشمیری دوستان ‏ایشان دیدند که یک عمامه کوچکی با تحت الحنک روی سر گذاشته اند. از خود ایشان پرسیده بودند چرا شما آن عمامه قبلی را برداشته ‏اید و این عمامه کوچک را بستید اما جوابی نشنیدند.
بعد از خادم ایشان پرسیدند که چه شده آقا عمامه شان را تغییر دادند. خادم گفته بود مدتی پیش، بعد از نماز صبح آقا مرا صدا زدند و گفتند اگر امروز در خانه را زدند تو نرو در را باز کن. من‏ خودم می‏ روم.
گفتم: چشم؛ ولی به حسب این که ایشان پیرمرد بودند من حساس شدم. بعد از طلوع آفتاب صدائی ‏شنیدم ولی نباید می ‏رفتم و از دور می‏ دیدم خود آسید مرتضی عمامه روی سرشان گذاشته و عبا روی دوش انداخته و دستانشان را در آستین عبا کردند و منظم پشت در رفتند، در را باز کردند دیدم آقائی هستند که حدود چهل سال دارند سوار بر شتر هم هستند.
آسید مرتضی با کمال ادب گفتند: بفرمائید. بعد آقا می‏ خواستند پیاده شوند پیرمرد زانویش را گذاشت و آقا پایشان را روی زانوی او ‏گذاشتند و پائین آمدند.
آن آقا وارد منزل شدند و آسید مرتضی پشت سر آقا وارد شدند. بعد از ورود به اتاق آسید مرتضی آقا را روی ‏تشکی که خودش می‏ نشست نشاند و خودش مؤدب و دو زانو در مقابل نشست. من از دور نگاه می‏ کردم.
آقا فرمودند: اجداد ما، این جور عمامه نمی ‏بستند، آسید مرتضی عمامه ‏اش را خدمت آقا گذاشت. آقا هفت ذراع از آن ‏عمامه را جدا کردند و آسید مرتضی سرش را خدمت آقا گرفت و آقا عمامه را دور سرش پیچیدند. به همین خاطر دیگر آسید مرتضی اینجوری عمامه بر سر می گذارند.