اگر انسان یک کم در انجام اذکارِ مداوم و اعمال صالح سماجت کرد و پیش رفت و اسقامت کرد، صفحه ذهن و دل اشتغال به اسماء واذکار پیدا مى‏ کند و کم کم حالت جذبه پدید مى‌آورد؛ یعنى هر وقتى که فراغتى پیدا بشود نفس و قلب خودش به سمت تذکر مى‏ رود.
🔸زیاد بوده‏ اند افرادى که حالت جذبه بر آنها غلبه مى‏ کرده است.
مرحوم آخوند کاشى از آن افراد بوده است. گاهی آن قدر جذبه قوى است که خودش را باید نگه دارد.

بعضى‏‌ها این تعبیر رسول خدا صلى‏ الله‏ علیه ‏و‏ آله ‏و سلم را که فرمودند: «کَلِّمِینِى یَا حُمَیرا» به همین معنى مى ‏گرفتند. یعنی آن قدر جذبه در رسول خدا صلى‏ الله ‏علیه‏ و‏آله‏ وسلم زیاد مى‏‌شد که اصلاً احتمال اینکه بدن براى همراهى با این روح تحمل نکند، بود.
🔸لذا مى‏ فرمودند: «کلمینى یا حمیرا» یعنی با من حرف بزن و من را مشغول کن.
وقتى «سرّ» انسان غلبه کند اصلاً بدن را کنار مى ‏اندازد.
🔹وقتى که عشق ‏هاى ظاهرى یک آثارى شبیه به این بیاورد عشق حقیقی به مراتب بیشتر چنین خواهد کرد.
در مورد یک جوان هندى نوشته بود که کنار آتش نشسته بود، معشوقه ‏اش رسید. آن جوان روبروى او نشست. آن قدر جذب محبوبه خودش شده بود که از زغال‏ های داغی که با دستش گرفته بود غافل شده بود. بوى گوشت سوخته بلند شده بود ولی او متوجه نمی شد. دیگران به او گفتند که دستت دارد مى ‏سوزد.
🔸موقع گفتن اذکار یا موقع توجهات به حضرات معصومین علیهم السلام هم ممکن است کسی این حال را پیدا بکند.