هر ذکرى و هر عبادتى یک حد نصابى دارد که انسان باید به آن برسد.
ما گاهى خیلى زود مى‏ خواهیم به نتائج اعمال برسیم.
وسط کار فکر مى‏ کنیم عمل صالح یا ذکرى که مشغولیم، آن آثار که ما مى‏ خواستیم نداده لذا رها مى‏ کنیم.
در حالى که حد نصاب هر عملی متفاوت است.
🔸خدا رحمت کند مرحوم آیت الله کشمیرى را، یک وقتى ذکر شریف «اللّه‏ الصمد» را مشغول بود. آن وقت‌ها قبل از ظهرها خدمتشان مى‏ رفتیم. یک زیرزمین کوچکى در منزلشان داشتند که ایشان آنجا نشسته بود و دائم مشغول این ذکر بود. عددش هم زیاد بود…
یک روز فرمودند: امروز قبل از اینکه شما بیائید چند نفر یک دفعه از در به زیرزمین وارد شدند. قیافه ‏هایشان شبیه به بنى‏ آدم بود ولى لطیف بودند.
ایشان مى‏ فرمودند من متوجه شدم که این ها از ملائکه هستند. یک سینى دستشان بود که داخل آن سنگى از جواهر بود که روپوشى داشت. روپوش را که برداشتند دیدم روی آن نوشته بود: «اللّه‏ الصمد» .
بعد این جواهر را به من دادند. آیت الله کشمیری مى‏ فرمودند این علامت این است که ذکر «الله الصمد» ما به حد نصاب رسیده است.