از امام مجتبی علیه السلام نقل شده که فرمودند:
عَجَبٌ لِمَنْ یَتَفَکَّرُ فِی مَأْکُولِهِ‏ کَیْفَ لَا یَتَفَکَّرُ فِی مَعْقُولِهِ‏ فَیُجَنِّبُ بَطْنَهُ مَا یُؤْذِیهِ وَ یُودِعُ صَدْرَهُ مَا یُرْدِیه
(بحارالأنوار، ج‏۱، ص۱۸)
🔸ترجمه: شگفتا از کسى که در آنچه میخورد فکر نموده و می اندیشد (که آیا این خوراک براى او سود دارد یا زیان) چگونه در آنچه باید بفهمد و بداند نمی اندیشد (که آیا این علم موجب سعادت و نیکبختى او مى‏ شود یا بدبختش می گرداند)؟! پس شکمش را از آنچه به آن اذیّت و آزار می رساند باز داشته و دور می گرداند، و سینه‏ اش را می سپارد به آنچه آن را هلاک و تباه می سازد.