هیچ چیزی دل را مانند روزه بیدار نمی‌کند؛ دل که بیدار شد آنوقت می‌تواند دو رکعت نماز درست بخواند ولی بشر انقدر ذاتش به سمت خسران است که یک حال خوب در نماز به او دست داده، در حالی که کم از این حال ها دست می‌دهد، دائماً می‌خواهد بیرون بپرد. دائماً می‌خواهد رها کند برود.
🔸«إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ» یعنی همین. تمایل او به سمت ضرر و خسران است. در حالی که باید صبوری کند. صبرِ در عبادت، یکی از انواع صبر است. چه روزه اش باشد و چه نماز آن باشد و …
🔹«إِنَّ الَّذینَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلائِکَهُ أَلاَّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّهِ الَّتی‏ کُنْتُمْ تُوعَدُونَ»
(فصلت، ۳۰)
تر جمه: به یقین کسانى که گفتند: «پروردگار ما خداوند یگانه است!» سپس استقامت کردند، فرشتگان بر آنان نازل مى‏شوند که: «نترسید و غمگین مباشید، و بشارت باد بر شما به آن بهشتى که به شما وعده داده شده است!
🔸بدون استقامت و صبوری چیزی به کسی نمی ‌دهند. انسان با صلاه به جذبه‌ی محبتی خدا می‌رسد و با روزه کوه کوه موانع آب می ‌شوند.