چه پیغمبر خدا صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله ‏و سلم و چه اهل بیت علیهم ‏السلام، علم و توان این را داشتند که اگر مى‏ خواستند مادیات، رشد و به قول امروزى‏ ها تجدّد را در دین تعریف کنند.
🔸ولی رسول خدا صلى‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله‏ و سلم با سیره و رفتارشان این جایگاه ها را در اذهان می شکستند.
از جمله، آن وقت هم درشکه یا اسب های قیمتی زیبا بود اما گاهى رسول خدا صلى‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله‏ و سلم سوار الاغ عریان مى ‏شدند تا این قواعد را بشکنند.
🔹مى ‏خواستند بگویند این امور هدف و ارزش نیست ما براى این نیامده ‏ایم.

در این شصت سال و هفتاد سال که مى‏ خواهیم زندگى کنیم باید به سمت عبد بودن برویم.
نیامده ‏ایم که همه سعى و اهتمام خودمان را راجع به توسعه مادیات مردم بگذاریم و به این کار افتخار بکنیم؛ نه
🔸اول راه خدا، صدق، یقین، اخلاص،… هنر بشریت را در تشابهشان به مجردات مى ‏دانستند؛ این که بروند به سمت ملائکه شدن. به خاطر این که زندگى ابدى در انتظار این هاست.
🔹بنا نیست که انسان ها بخواهند دنیا را براى همیشه بگیرند. یهودی ها از همان وقت این جور بودند. بهترین امکانات و استفاده کردن و استخدام گرفتن امکانات را براى رشد امور مادى و مادیات خودشان می خواسته اند.
ولى رسول خدا صلى‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله‏ و سلم و اهل بیت علیهم ‏السلام کلا تارک دنیا نبوده اند اما به دنیا و امور مادی هم اصالت نمی داده اند و اولویت اول نمی دانستند بلکه اول، رشد و پیشرفت را در رسیدن به معرفت و طهارت و خدا تعریف می کردند.