بنده از مرحوم آیت الله کشمیری (سیدعبدالکریم) پرسیدم:
این‌ بزرگانی که خیلی اخبار از امور غیبی می دهند، این‌ها یقین دارند؟
فرمود: نه، خیلی از این‌ها ظنّ متآخم(نزدیک) به علم است؛ خدای متعال «علم» به غیب را نفی کرده اما ظنّ به آن نفی نشده است لذا بزرگان آنها را می‌گویند، ولی کافی است در صد مورد یکی دوتای آن درست در نیاید، در اینصورت دیگر این فرمایش حق تعالی درست می شود که فرمود:
🔸قلْ لا یَعْلَمُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَیْبَ إِلاَّ اللَّهُ وَ ما یَشْعُرُونَ أَیَّانَ یُبْعَثُون.
(النمل : ۶۵)
بگو: «کسانى که در آسمانها و زمین هستند غیب نمى‏دانند جز خدا، و نمى‏دانند کى برانگیخته مى‏ شوند!»
پس بزرگانی که مطالب غیبی را می‌گویند «علم» به غیب ندارند بلکه ظنّ متآخم به علم است و غالب آنها هم درست در می‌آید فقط برای اهلبیت علیهم السلام است که از روی یقین است و همه درست است اما بقیه از از روی «علم» نیست.