در روش بزرگان یک سیری بوده که همواره کم رنگ شده و آن این که ایشان در برنامه‏ های عبادی، اهل کار و تلاش بودند. همانطور که اهل بیت علیهم السلام اینگونه بودند.
🔸در باب جهاد نفس وسائل الشیعه روایت از آقا علی بن موسی الرضا علیه السلام نقل می کند که می‏ فرمایند:
إِنِّی أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِی‏ کُلِ‏ یَوْمٍ‏ خَمْسَهَ آلَافِ مَرَّه.
(وسائل الشیعه، ج‏۱۶، ص۸۶)
یعنی من هر روزه پنج هزار مرتبه استغفار می‏کنم.
🔹البته منظور این نیست که الان همه ما باید این تعداد استغفار کنیم. منظور، اصل تلاش و سعی به اندازه توان و ظرفیت هر شخص است نه کمتر و نه بیشتر. منتهی توان خیلی از ما ها بیشتر از مقدار تلاشی است که الان دنبال می کنیم.
الان متاسفانه این باب‏ ها یک کم مسدود شده است.

در سیره عبادی اهل بیت به این موارد زیاد برخورد می کنیم. در مورد رسول خدا صلی الله علیه و آله هم نقل شده که تازه بعد از اعمال سحرشان، بعد از نماز صبح، چهار زانو برای گفتن اذکارشان می ‏نشستند.
🔸در آن روایت عنوان بصری هم دارد که وقتی حضرت صادق علیه السلام عنوان را کمی نصیحت می کند بعد می فرماید:
«قُم و لاتُفسِد عَلَی وردی»
یعنی دیگر بلند شو و اوراد من را خراب نکن.
(بحار الأنوار، ج‏۱، ص۲۲۶)
🔹منظور اینکه این سیره در اهل بیت و اطرافیانشان بوده که ساعاتی را مشغول به عبادات و اوراد و بعضی سور قرآنی بوده اند؛ مثلا سوره قل هو اللّه‏ یا سوره قدر را ترک نمی‏ کردند.
چرا که اگر انسان علمش را داشته باشد و بداند که چه بگوید؛ خیلی برنده است؛ خیلی برنده است…