این دعاهایی که انبیاء در قرآن کرده ‏اند هر کدامش یک باب و پنجره ‏ای است که یک گروهی، داخل آن هستند که باید آن گروه از آن استفاده کنند؛ مثلا یک نبیی در یک موقعیتی از زندگی‏ اش می‏ گفته است:
رب أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِر.
(برگرفته از سوره قمر ۱۰)
یعنی خدایا من مغلوب شدم من را یاری کن.
🔸یک نبی دیگر در یک موقعیت دیگر می ‏گفته است:
رَبِّ إِنِّی لِما أَنْزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْرٍ فَقیر
(قصص ۲۴)
🔹یک نبی دیگر در یک موقعیت دیگر می‏ گفته است:
رب أَنِّی مَسَّنِیَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمین
(برگرفته از سوره انبیاء ۸۳)
🔸اگر انسان بین موارد دعا و خواهش را تفکیک بدهد و بداند کجاست و کِی چی بگوید و چه مقدار بگوید بلافاصله اثر می کند.

مرحوم آخوند کاشی این اواخر مریض شده بودند و در بستر افتاده بودند و خوب نمی‏ شدند.
به مرحوم بیدآبادی معروف به بیدآبادی ثانی که از علمای اصفهان بودند و از رفقای مرحوم آشیخ حسنعلی نخودکی و از رفقای مرحوم آشیخ عباس صاحب مفاتیح بودند، گفتند که مرحوم آخوند کاشی مریض شده و خوب نمی شوند.
🔸مرحوم بید آبادی روی کاغذ می ‏نویسند و به یکی از شاگردانشان می‏دهند که به جناب آخوند بگوئید که این ذکر را روزی ۲۰۲ مرتبه بگویند:
رَبِّ أَنِّی مَسَّنِیَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمین.
🔹تا این کاغذ را دست مرحوم کاشی می‏دهند ایشان می‏ فرمایند: عجب! درمان من تا حالا این بوده و من نمی دانستم! بعد هم این دستور را انجام می دهند و بیماریشان خوب می شود.
‌ ‌