مرحوم حاج آقا رحیم ارباب در جوانیشان با مرحوم آخوند کاشی و میرزا جهانگیرخان قشقایی مانوس بوده اند و به این دو بزرگوار خدمت می‌کرده اند.
🔸ایشان تا اواخر عمرشان به نماز جمعه مقید بودند. آن زمان امام جمعه ا‌ی از طرف دولت منصوب بوده؛ لذا ایشان احتیاط می‌کردند و برای ادای نماز جمعه به اطراف اصفهان می‌رفتند و همان جا، نماز جمعه‌ی دیگری برپا می‌کردند.
🔸یک فایل صوتی کوتاه از خطبه نماز جمعه ایشان هست. از صدای ایشان خیلی صدق می بارد و خیلی خیلی حقیقت دارند.
از جملات ایشان، یک پارچه زهد، توجه و تقوا پیداست و روح و معنویت می‌بارد. از نوع کلمات و صحبت ها معلوم است که حاصل یک عرفان طولانی حوزوی است.
🔹این بزرگوار، سعی دارد در دو خطبه کلمات را درست مثل نماز عربی و صحیح ادا کنند و از محدوده ی روایات خارج نمی شوند؛ حتی مصیبتی را که نزدیک بیست و یکم ماه رمضان بوده، می خوانند؛ متن یک روایت است. مردم هم بهره می بردند با این که مأمومین، فارسی زبان بودند ولی احتیاط می‌کردند و خطبه را به زبان عربی، بدون یک کلمه فارسی می خواندند و از محدوده‌ی روایات هم، خارج نمی‌شدند؛
🔸از جمله یک روایتی را نقل می کردند: که گاهی خداوند به خاطر مراعات تقوائیِ عبد، خیری را در فرزندانش و در فرزند فرزندانش عنایت می‌کند و گاهی به خاطر ایمان مومنی، خانه‌اش و خانه‌های اطرافش را حفظ می‌کند و همسایگانش در پناه خدا حفظ می‌شوند.