خداوند در قرآن، مقام رسولش را از شاعری بالاتر می‏داند و شاعری را در شأن او نمی‏داند. (الحاقه:۴۱)
🔸اما قواعد شعر و جایگاه شعر محفوظ است، شعر بر اثر سجع و توازنی که دارد تأثیر در نفس می ‏گذارد اما اگر شما آمدی برای نثر قاعده گذاشتی و کلمات ناموزون را تحت عنوان شعر ارائه کردی در نفس سلیم و لطیف اثر نمی ‏گذارد.
🔹قدما خیلی شرائط را برای شعر داشتند از جمله اینکه کلمات باید عذوبت داشته باشند و ناب باشند. گاهی شده یک دفعه یک شعری کار یک کتاب می‏ کرد.

در مورد رودکی می‏ گویند به عنوان شاعر سلطان در دربار سلطان وقت بود. معمولا همه سلاطین شاعر داشتند. سلطان به حدود شهر بلخ و سبزوار آمده بود و خیلی از آن منطقه خوشش آمده بود. هر سال چند ماهی، در این منطقه می‏ آمدند.
آنقدر آن منطقه با صفا و پر برکت بود که نوشته ‏اند ۲۰۰ رقم انگور فقط می‏داد و همه رقم میوه ‏های فصل آنجا بود؛ هوای لطیف و امکانات فراهم بود.
🔸در آن سال پادشاه از آنجا خیلی خوشش آمد لذا فصل به فصل برگشت به پایتخت را تأخیر می ‏انداخت و می‏ گفت حالا باشد تا فلان میوه هم بیاید و بخوریم و بعد برویم.
🔹نوشته اند چند سال به همین منوال طول کشید و پادشاه به مقرّ حکومتی برنمی ‏گشت.
رؤسای لشگر ‏آمدند به رودکی گفتند ما دیگر دلمان برای بچه‏ هایمان تنگ شده و اینجا خسته شده ‏ایم. دوست داریم سراغ اقوام و زندگیمان برویم، اگر توانستی پادشاه را تحریک کنی و از این منطقه حرکت بدهی أمرای لشکر یکصد هزار دینار به تو می‏ دهند.
🔸رودکی در یک موقعیت مناسب پیش سلطان آمد و همین شعر را شروع کرد بخواند که:
بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی

🔹نوشته اند پادشاه بلافاصله بعد از اشعار بلند شد و بدون کفش، پابرهنه، راه افتاد، گفتند: کجا؟
گفت داریم می ‏رویم. تا دو فرسخ پیاده رفت، تا لشگرگاه را جمع کنند و به ایشان برسند.
شعر گاهی اینچنین تأثیر می ‏گذارد. فقط شناخت صحیح می‏ خواهد.