قبل از حضرت سلیمان، اسماء اللّه‏ و بخصوص ذکر «بسم الله الرحمن الرحیم» را این طور استفاده نمى‏ کردند.
🔸این دیگر فضل و احسان خدا به این امت بود که این ابواب را برایشان باز کرد؛ تا مدت ها مى‏ گفتند «بسم الله الرحمن» تا این که زمان حضرت سلیمان علیه السلام کامل شد. فرمود:
إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم‏
(نمل:۳۰)
🔹یعنی رحیم اضافه شد. همین را هم قدر نمى‏ دانستند و استفاده نمى‏ کردند تا این که قرآن نازل شد و رسول خدا صلى ‏الله‏ علیه‏ و ‏آله ‏وسلم بر آن تاکید کردند.
🔸اینقدر این ذکر شرافت و عظمت دارد که امیرالمؤمنین علیه ‏السلام را می خواهد تا شب تا صبح راجع به باء بسم اللّه‏ صحبت کند.
سنّى‏ ها نقل کرده ‏اند که ابن عباس مى‏ گوید: شبى که امیرالمؤمنین علیه ‏السلام براى من راجع به باء بسم اللّه‏ و نقطه باء بسم اللّه‏ صحبت مى‏ کردند من احساس مى‏ کردم قطره ‏اى کنار دریا هستم. جالب است که اهل تسنن ابن عباس را خیلى بزرگ مى ‏دانند.