آیت الله العظمی بهجت با یک حس غریبی از آن زمان ها نقل می کردند که:
آن زمانی که در نجف بودیم و با دوستان منزل مرحوم آیت الله قاضی رحمت الله علیه جمع بودیم، گاهى بنا مى ‏شد که خودمان نماز مغرب و عشا را بخوانیم و ایشان برای جماعت نمی آمدند.
🔸رفقا، مرحوم علامه طباطبائى را براى نماز مقدم مى‏ داشتند؛ ایشان هم حرفى برای نماز خواندن نداشتند.
مى‏ فرمودند مرحوم علامه در سجده آخر نماز این دعا را مى‏ خواندند که:
«اَللَّهُم فَاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِیِّی فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَهِ تَوَفَّنی‏ مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنی‏ بِالصَّالِحین‏»
‌ ‌