بعضی ها همین که یک لقمه چرب‏ تری یک جای دیگر برایشان پیدا بشود از راه خدا به خاطر آن می ‏گذرند.
🔹از جمله راجع به منصور دوانیقی- لعنه الله علیه- دارد که شخصی بود که همیشه در مسجد کوفه مشغول قرائت قرآن بوده تا به او خبر دادند که ریاست برایت آماده شده است. همین که این موقعیت برایش فراهم شد قرآن‏ را بست و گفت:
«هان! سی سال با تو بودم برای چنین لحظه ‏ای»
سی سال صبر کرد برای رسیدن به ریاست تا لقمه ‏ای چرب تر نصیبش بشود.
🔸در روایت هم دارد که حضرت فرمودند: «تَرَکَ الدُّنیا لِلدُّنیَا» یعنی دنیا را برای دنیا ترک کرده بود.
از این روایت یک قاعده مهم در روانشناسی انسان و مردم شناسی به دست می آید مبنی بر اینکه گاهی انسان ها دنیا را برای دنیا ترک می کنند.
🔹مبادا ترک دنیا، به خاطر دنیا بشود که در این صورت مایه خسران است.
ترک دنیا هم باید روی قاعده و برای‏ خدای متعال باشد.