🔻قرآن می فرماید: فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُمْ بِهِ وَ ذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ
(توبه ۱۱۱)
ترجمه: پس از این معامله ‌ای که کردید بسی شاد باشید که این به حقیقت سعادت و فیروزی بزرگ است.
🔸این آیه برزخ قضایا را به تصویر مى‏ کشد. در برزخ اعمال به یک اعتبار، همه، چه زنده‏ چه مرده، فروشنده هستند. چه در برزخ اموات، چه در برزخ اعمال، همه در حال فروشندگى هستند و مشترى ‏ها متفاوت هستند.
🔹مثلا شخصى که سخنرانی می کند و کارش برای خدا نیست اگر صورت حقیقى‏ کارش نمایان بشود یک وقت مى‏ بیند دارد مثل دستفروش ها کف مى‏ زند و اعلام مال مى‏ کند؛ از یافته ‏ها و از مطالبی که جمع کرده است.
🔸این گونه افراد خودشان را صاحب مال مى‏ دانند و این هم طبیعى است. اصلاً هر کسى دارد با یافته ‏هاى خودش زندگى مى ‏کند؛ اگر برای این ها مالیت قائل نبود نگه نمى‏ داشت؛ لذا برای ریز و درشت مطالب مالیت قائل است. بعضى‏ هایش تجربیات کارى است. بعضى ‏هایش را از دیگران جمع کرده و بعضی را هم با خیالات خود سر هم کرده است.
حالا آمده سراغ ارائه یعنى فروشندگى بمعنای اعم.

*** 

🔻انسان در روابط اجتماعى‏ اش به گونه ‏اى دچار فروشندگى خواهد شد.
مخصوصا که حس برترى جوئى در افراد کولاک مى ‏کند و زیاد خودش را نشان مى‏ دهد و گاهى اصلا این حالت شدید مى‏ شود و از حالت بیع بیرون مى ‏آید و مى‏ خواهد با سعى و تلاش دیگران را به نوعى به اسارت بگیرد و مطالب را به ایشان تحمیل کند.
🔸اگر صور برزخى قضایا براى ما شفاف بشود مى ‏بینیم که صغیر و کبیر در حال ارائه و بیع هستیم؛ مال ما چى هست؟
آنچه که یافته ‏ایم و مى‏ پنداریم که این ها مالیت دارد؛ منتهى برزخ غیر دنیاست.
🔹گاهى یک نفر را مى ‏بینى که یک بساطى پهن کرده و چى مى ‏فروشد؟!
فرض کنید چیزى شبیه به دم ماهى که به هیچ دردى نمى ‏خورد. ولى خیلى روی آن شعار داده مى ‏شود.
گاهى از علوم هم همین ‏جور است. ما فکر مى‏ کنیم که یافته ‏هایمان خیلى زیباست ولى وقتى نور حق به آن ها بتابد نشان مى‏ دهد که همه آشغال است.
🔸بعد از ۳۰ سال زندگی علمی، ما یک بساطى پهن کرده‏ ایم که در آن، آشغال داریم مى ‏فروشیم. مردم هم به ‏به و چَه ‏چَه مى ‏کنند ولى هیچ چیزی در آن نیست و خودمان هم نمى‏ دانیم که هیچى تهش نیست.
🔹درست همین یافته‏ هاى خودمان را محک قرار مى‏ دهیم و دیگران را هم مى‏ خواهیم با همین یافته ها جرح و تعدیل بکنیم؛ صغیر و کبیر و عالم و عالى و دانى را با همین‏ ها محک مى ‏زنیم. یک نگاهی به آشغال ‏هاى خودمان مى ‏کنیم، آنچه که از زید شنیده‏ ایم را هم یک نگاه مى‏ کنیم، طبق این ها به او نمره مى‏ دهیم.
🔸اینطور است که پیوسته ما در ظلمات بیشتر فرو می رویم و در نادانى عمیق ‏تر فرو مى رویم.

**** 

🔻قرآن فرمود بشارت باد بر شما به بیعی که انجام داده اید. بیعى که بشارت در آن است این است که اولا با خداى متعال باشد. این کار را مى‏ شود انجام داد، یعنى باید بشود. همین کار از مراقبه مى ‏آید که مخاطبِ انسان را یا مشترىِ انسان را خدا قرار مى ‏دهد که به یک اعتبار دیگر کارى به کسى ندارد.
🔸مراتب اخلاص هم از همین جا شروع مى‏ شود. منبر مى‏ خواهد برود، کتاب مى‏ خواهد بنویسد، درس مى‏ خواهد بگوید، مى ‏تواند مخاطبینش را به صورت وسیع مدنظر قرار بدهد و هدف قرار بدهد و مى‏ تواند هم اصلاً بین خودش باشد و خدای خودش.
🔹یکى از عللى که در سابق یک سرى قضایا را براى بعد از فوتشان مى‏ گذاشتند همین بود. چه مطالب گفتنى که مى‏ گفتند نگویید تا بعد مرگ یا اتفاقاتى که افتاده بود یا حتى انتشار کتاب هایشان را به بعد از مرگ موکول می کردند. به خاطر همین که اخلاصشان آلوده نشود.
وقتی بعد از مرگ منتشر شد براى انسان لطمه ندارد.

**** 

🔻آنچه ما مى‏ خواهیم مورد معامله قرار بدهیم باید جنس خوب باشد که غالبا خوب نیست و یکى از مشکلات ما هم همین است.
🔸بعد هم خریدار است که باید در همه احوال خداى متعال قرار داده بشود. ما ها غالبا این را ملاحظه نمى‏ کنیم. یعنى همین درسى که من مى‏ روم مى‏ خوانم یا مى‏ گویم را مى‏ شود با خدا معامله کرد ولى چون که ما خیلى اهل مراقبه نیستیم به این توجه نداریم که همان را هم قدم به قدم براى خدا ببریم و با خدا اصلا صحبت کنیم و با خدا حرف بزنیم.
🔹توجهمان به مخاطبین است که کم یا زیاد شده اند؛ نماز جماعت هم انسان مى ‏رود کم و زیاد شدن ماموم برایش مهم مى‏ شود. معلوم است که در باطن ناخالصى دارد.