🔻در ذیل آیه «الذین یؤمنون بالغیب» روایت دارد که یکی از تفاسیر و مصادیق این آیه امام زمان علیه ‏السلام است.
🔸یعنی حضرت مصداق غیب است. این غیب بودن تکویناً سراغ حضرت آمده است و مصداق اتمش حضرت هستند. این غیبِ تکوینی بودن کاری می‏ کند که حضرت نه از دیده مردم بلکه از دیده موجودات برزخی هم غیب هستند؛ موجودات برزخی که به خیلی جا ها احاطه و رفت و آمد دارند، از موقعیت مکانی حضرت سر در نمی ‏آورند.
🔹آن منطقه که حضرت در آن هستند برایشان غیب است و دسترسی پیدا نمی ‏کنند و الّا شیطان مگر رها می‏ کند؛ می‏ تواند در این قضیه فتنه‏ گری بکند و ایادی ناجورش را به قسمت‏ هایی که حضرت هستند، سوق بدهد.

🔻علی بن مهزیار می گوید عرض کردم: لَمْ نَجِدْ أَحَداً یَدْلُّک‏
یعنی کسی که من را بیاورد اینجا نبود.
حضرت فرمودند: نه دلیلش این نیست.
🔸کسی که امروز این واسطه را فرستاد، بیست سال پیش هم داشت کسی را که بفرستد تا تو را اینجا بیاورد. بعد حضرت شروع کردند دلیل اصلی را بفرمایند که:
لَا وَ لَکِنَّکُمْ کَثَّرْتُمُ الْأَمْوَالَ، وَ تَجَبَّرْتُمْ عَلَى ضُعَفَاءِ الْمُؤْمِنِینَ، وَ قَطَعْتُمُ الرَّحِمَ الَّذِی بَیْنَکُمْ، فَأَیُّ عُذْرٍ لَکُمْ الْآنَ؟
ترجمه: نه به درستی که شما دنبال زیاد کردن مال بودید و به مومنینِ ضعیف بد کردید و پیوندها را گسستید و الان چه عذری دارید؟
🔹شماها تا حالا امام زمانی نبوده ‏اید. علت طولانی شدن دیدار این ها بوده است.
🔸علی بن مهزیار می‏ گوید: روی رمل ها نشستم و زدم توی سرم و مرتب گفتم: التَّوْبَهَ التَّوْبَهَ، الْإِقَالَهَ الْإِقَالَهَ. من را ببخشید…
یک خورده که گریه کردم حضرت فرمودند: لابأس علیک. اشکال ندارد.
(دلائل الإمامه، ص: ۵۴۲)